Poesía. Alexandru Macedonski (Rumanía)

Traducción de Ioana Cecovniuc

RONDELUL CUPEI DE MURANO

Nu e de aur: e de raze.
O-ntind grifonii ce-o susțin.
E dătătoare de extaze,
cu ea-n onoarea ta închin.

În scînteierea-i de topaze
cuprinde-al nemuririi vin.
Nu e de aur: e de raze.
O-ntind grifonii ce-o susțin.

E arta pură, fără fraze,
e cerul tot de soare plin.
Talaze largi, după talaze,
e sufletescu-avînt deplin,
nu e de aur: e de raze.

 

EL RONDEL DE LA COPA DE MURANO

No es de oro: es luz de rayos.
Los grifos sustentan su amplitud.
Es donadora de excelsos sayos,
con ella brindo por tu virtud.

En el resplandor de sus topacios
envuelve el vino de la infinitud.
No es de oro: es luz de rayos.
Los grifos sustentan su amplitud.

Es el arte puro, de inefables ensayos,
es el cielo y el sol en su plenitud.
Altos oleajes, oleajes bayos,
es alma, arrojo, total beatitud,
no es de oro: es luz de rayos.

 

RONDELUL ROZELOR CE MOR

E vremea rozelor ce mor,
mor în grădini și mor și-n mine
ș-au fost atît de viață pline
și azi se sting așa ușor.

În tot se simte un fior,
o jale e în orișicine.
E vremea rozelor ce mor,
mor în grădini, și mor și-n mine.

Pe sub amurgu-ntristător
curg vălmășaguri de suspine
și-n marea noapte care vine
duioase-și pleacă fruntea lor…
E vremea rozelor ce mor.

 

EL RONDEL DE LAS ROSAS MORIBUNDAS

Es cuando las rosas se van moribundas
en los jardines y también dentro de mí
tan llenas de vida oriundas
y hoy tan fácilmente se apagan en sí.

En todo se sienten emociones profundas,
en cualesquiera un dolor bisturí.
Es cuando las rosas se van moribundas
en los jardines y también dentro de mí.

Bajo las tardes iracundas
fluye de suspiros un tumulto frenesí
y en la gran noche que viene por allí
tiernamente inclinan sus frentes gemebundas…
Es cuando las rosas se van moribundas.

 

RONDELUL ROZELOR DE AUGUST

Mai sînt încă roze – mai sînt
și tot parfumate și ele
așa cum au fost și acele
cînd ceru-l credeam pe pămînt.

Pe-atunci eram falnic avînt…
priveam, dintre oameni, spre stele;
Mai sînt încă roze – mai sînt
și tot parfumate și ele.

Zadarnic al vieții cuvînt
a stins bucuriile mele,
mereu cînd zîmbesc uit și cînt,
în ciuda cercărilor grele
mai sînt încă roze – mai sînt.

 

EL RONDEL DE LAS ROSAS AGOSTEÑAS

Todavía hay rosas – las hay todavía
y también aún olorosas
así como emanaban aquellas rosas
cuando el cielo en la tierra creía.

Otrora era yo grandiosa energía…
miraba hacia estrellas desde un mar de cabezas;
Todavía hay rosas – las hay todavía
y también aún olorosas.

La palabra de la vida vacía
apagó mis alegrías indivisas,
siempre que sonrío es un olvido, es melodía,
pese a las adversidades penosas
todavía hay rosas – las hay todavía.

 

RONDELUL LUCRURILOR

Oh!, lucrurile cum vorbesc
și-n pace nu vor să te lase:
bronz, catifea, lemn sau mătase,
prind grai aproape omenesc.

Tu le crezi moarte, şi trăiesc
împrăştiate-n orice case.
Oh!, lucrurile cum vorbesc
și-n pace nu vor să te lase.

Şi cîte nu-ţi mai povestesc
în pustnicia lor retrase:
cu tot ce sufletu-ţi uitase
te-mbie sau te chinuiesc.
Oh!, lucrurile cum vorbesc.

 

EL RONDEL DE LAS COSAS

¡Oh, cómo hablan las cosas!
y en paz no te quieren dejar:
bronce, terciopelo, leña o sedas,
casi humanas rompen a hablar.

Las crees muertas, pero son vivas
desparramadas en cualquier hogar.
¡Oh, cómo hablan las cosas!
y en paz no te quieren dejar.

Y cuánto te cuentan sin cesar
solitarias y dispersas:
en tu alma todo era olvidar.
Te tientan o te buscan tormentosas.
¡Oh, cómo hablan las cosas!

 

RONDELUL ORAȘULUI MIC

Orașul mic te fură-ncet
cu ale lui tăcute strade,
cu oameni proști, dar cumsecade,
ce nici nu știu că sînt poet.

Cu centrul intim și cochet
și fără case cu arcade,
orașul mic te fură-ncet
cu ale lui tăcute strade.

Prin umbra parcului discret
nu se strecoară mascarade
și nu s-aud în el tirade
despre-al politicii secret.
Orașul mic te fură-ncet.

 

EL RONDEL DE LA CIUDAD PEQUEÑA

La ciudad pequeña te atrapa lenta
con las calles suyas y calladas,
con almas necias, pero templadas,
que ni saben que soy poeta.

Con su centro íntimo y luz coqueta
y sin casas con arcadas,
la pequeña ciudad te atrapa lenta
con las calles suyas y calladas.

Por el parque y su sombra discreta
no se infiltran mascaradas
y ni se oyen las tiradas
sobre la política y su faz secreta.
La ciudad pequeña te atrapa lenta.

 

RONDELUL DE AUR

Căldură de aur topit
și pulbere de aur pe grîne,
ciobani şi oi de-aur la stîne
și aur pe flori risipit.

În toţi şi în tot, potopit,
el bate din aripi păgîne.
Căldură de aur topit
și pulbere de aur pe grîne.

De-al soarelui jar cotropit,
pămîntul sub vrajă rămîne
și orice femei se fac zîne,
cu suflet din flăcări răpit.
Căldură de aur topit.

 

EL RONDEL DE ORO

Calor de oro licuado
y pólvora de oro sobre los sembrados,
pastores y ovejas de oro en los rediles parados
y oro sobre las flores diseminado.

En todos y en todo, impregnado,
él agita sus alones apostatados.
Calor de oro licuado
y pólvora de oro sobre los sembrados.

Por la brasa solar subyugado,
el terruño hechizado se queda
y toda mujer se transforma en hada,
con el aliento de las llamas raptado.
Calor de oro licuado.

 

RONDELUL CRINILOR

În crini e beția cea rară:
sînt albi, delicați, subțiratici,
potirele lor au fanatici,
argint din a soarelui pară.

Deși, cînd atinși sînt de vară,
mor pîlcuri, sau mor singuratici,
în crini e beția cea rară:
sînt albi, delicați, subțiratici.

În moartele vremi, mă-mbătară,
cînd fragezi, și primăvăratici,
în ei mă sorbiră extatici
și pe aripi de rai mă purtară,
în crini e beția cea rară.

 

EL RONDEL DE LOS LIRIOS

En los lirios está la embriaguez más rara:
son blancos, delicados, espigados,
sus cálices tienen apasionados,
azogue del sol y de su flama clara.

Y aunque, cuando el verano los rozara,
se van en racimos o abandonados,
en los lirios está la embriaguez más rara:
son blancos, delicados, espigados.

Me embriagaron en los tiempos muertos de otra era,
cuando tiernos y primaverales,
me absorbieron extáticos e inmortales
y me transportaron en edénica ara,
en los lirios está la embriaguez más rara.

 

ALEXANDRU MACEDONSKI (1854-1920), poeta, promotor y fundador de revistas literarias, es quien abre el camino de la corriente simbólica en Rumanía, en su caso siempre en perfecta sintonía con el tono romántico y el gusto parnasiano. Alcanza reconocimiento y total aceptación con Poema de los Rondeles (1927, obra póstuma), una joya lírica irrepetible que revela elegantes cadencias, rimas seductoras y, a la vez, reflexiones sutiles y delicadas. Defensor implacable del estilo y la belleza, escribe y entrega su poesía como ejemplo de una visión y actitud, como testimonio de una voz que ha vivido la experiencia poética con vibrante ímpetu e intensidad.

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *